که بنده نیست به آسیب در چنین بد ساز

ندارم از تو من این غم، نعم که هست مرا

توقع از کرمت صد هزار نعمت و ناز

گمان مبر که همه خواهش از پی خودست

ولی ز انده یک خانه طفل، کز غمشان

به گوش جان من آید ز ناله شان آواز

چو مرغ خسته، دل همگنان، ز محنت من