توقع از کرمت صد هزار نعمت و ناز

نه بنده هست سزاوار این گزند و بلا

نه این غریب که با من در این غم است انباز

ندارم از تو من این غم، نعم که هست مرا

گمان مبر که همه خواهش از پی خودست

که بنده نیست به آسیب در چنین بد ساز

ولی ز انده یک خانه طفل، کز غمشان