چندان مسافت است که از نور تا ظلام

هرگز به صورت آمد، بی مایه هیچ چیز؟

خاطر مسوز خیره به اندیشه های خام

از لطف طبع اهل هنر تا به طبع تو

از دست رفته گیر عنان سخن، تو را

چون هست بر سرت ز فرومایگی لگام

گفتم دلا اگر چه سخن هات هست راست