خاطر مسوز خیره به اندیشه های خام

دل چون بدید صورت حالم، به طبع گفت

نظم از کجا و طبع که و مایه ات کدام؟

هرگز به صورت آمد، بی مایه هیچ چیز؟

از لطف طبع اهل هنر تا به طبع تو

چندان مسافت است که از نور تا ظلام

از دست رفته گیر عنان سخن، تو را