قدحی گران به من ده به غلام خویشتن ده

بجهی چو آب چشمه ز درون سنگ خارا

بده آن می رواقی هله ای کریم ساقی

چو چنان شوم بگویم سخن تو بی محابا

بنگر که از خمارت نگران شدم به بالا

نگران شدم بدان سو که تو کرده ای مرا خو

که روانه باد آن جو که روانه شد ز دریا