که به خون ماست تشنه که خداش یار بادا

در زاهدی شکستم به دعا نمود نفرین

که برو که روزگارت همه بی قرار بادا

نه قرار ماند و نی دل به دعای او ز یاری

تن ما به ماه ماند که ز عشق می گدازد

دل ما چو چنگ زهره که گسسته تار بادا

به گداز ماه منگر به گسستگی زهره