نی نی که اقتدا به تو کردست آدمی

گیری به دست ساحل و پاها کنی رها

دست از پی گرفتن و پای از پی شدن

این خوی آدمیست تو چون کردی اقتدا؟

کز تو گذشته است در ادوار ارتقا

در قعرآب حبس نفس می کنی ، ولیک

گر دیر بر سر آیی ، لاشک شوی فنا