کز تو گذشته است در ادوار ارتقا

دست از پی گرفتن و پای از پی شدن

این خوی آدمیست تو چون کردی اقتدا؟

نی نی که اقتدا به تو کردست آدمی

در قعرآب حبس نفس می کنی ، ولیک

گر دیر بر سر آیی ، لاشک شوی فنا

از بام تا به شام ، تو و همگنان تو