سیه شد چهره شب بوی رخشا

ز سنگک اا باغ چون دشت نمک شد

که بود از لاله چون کان بدخشا

دژم شد گونه نسرین روشن

نگه کن تا چه گوید رودکی انک

به هر بابش ز حکمت بود بخشا

نباشد زین زمانه بس شگفتی