کر همه عاصی ، از مهرش با عیش و * رشی است

آسمان همچو غلامان رهی ، پشت دوناست

هر چه بی خواهش او گر همه نیکیست بدی است

هرچه بی طاعت اوکر همه هستی است فناست

ور همه دشمن ، از جودش با برک و نواست

نیست دادار و چو دادار ز هر عیب بری است

نیست یزدان و چو یزدان به فضایل یکتاست