ور همه دشمن ، از جودش با برک و نواست

هر چه بی خواهش او گر همه نیکیست بدی است

هرچه بی طاعت اوکر همه هستی است فناست

کر همه عاصی ، از مهرش با عیش و * رشی است

نیست دادار و چو دادار ز هر عیب بری است

نیست یزدان و چو یزدان به فضایل یکتاست

شد ز روشن دل او روز مخالف تاری