برلعل لب غنچه نهد صبح، شکرخند

فرورد ز مینو به جهان آمد و آورد

همراه ، گل سرخ بسی فره و اورند

برگیر می لعل از آن پیش که در باغ

صبح است و گلان دیده گمارند به خورشید

چون سوی بت نوش لبی ، شیفته ای چند

ما نیز نیایش ، بر خورشید گزاربم