چون سوی بت نوش لبی ، شیفته ای چند

برگیر می لعل از آن پیش که در باغ

برلعل لب غنچه نهد صبح، شکرخند

صبح است و گلان دیده گمارند به خورشید

ما نیز نیایش ، بر خورشید گزاربم

خوشا که نیایش بر خورشید گزارند

آنگه که برون آید و از اوج بتابد