آنگه که برون آید و از اوج بتابد

چون سوی بت نوش لبی ، شیفته ای چند

ما نیز نیایش ، بر خورشید گزاربم

خوشا که نیایش بر خورشید گزارند

و آنگاه که پنهان شود اندر پس الوند

زرین شود از تافتنش سینه البرز

چون غیبه زر از بر خفتان و قراگند