باز چون فرزند زاید جامه از دیبا کند

روشنانش را برون ریزد سپهر از آستین

چون که زان فرزانگان روشن تری پیدا کند

چون سترون بانویی کز شرم درپوشد پلاس

نی خطا گفتم که شب دارد بسی فرزند خرد

چون فزون شد بچه ، دل آشفته و در واکند

صبح خوش خندد که یک فرزند دارد، لیک شب