صبح خوش خندد که یک فرزند دارد، لیک شب

باز چون فرزند زاید جامه از دیبا کند

نی خطا گفتم که شب دارد بسی فرزند خرد

چون فزون شد بچه ، دل آشفته و در واکند

در غم طفلان ، چو من پیوسته واوبلا کند

شب سیه شد زان که چون من کودکان دارد بسی

همچو من آخر سر خویش اندرین سوداکند