چون فزون شد بچه ، دل آشفته و در واکند

چون سترون بانویی کز شرم درپوشد پلاس

باز چون فرزند زاید جامه از دیبا کند

نی خطا گفتم که شب دارد بسی فرزند خرد

صبح خوش خندد که یک فرزند دارد، لیک شب

در غم طفلان ، چو من پیوسته واوبلا کند

شب سیه شد زان که چون من کودکان دارد بسی