در غم طفلان ، چو من پیوسته واوبلا کند

نی خطا گفتم که شب دارد بسی فرزند خرد

چون فزون شد بچه ، دل آشفته و در واکند

صبح خوش خندد که یک فرزند دارد، لیک شب

شب سیه شد زان که چون من کودکان دارد بسی

همچو من آخر سر خویش اندرین سوداکند

*