آن که او از یک نگه خوشدل شود زجرش خطاست

وندرین معنی مرا صد حجت و برهان بود

گیرم از رنجی مرا در دل غباری شد پدید

رنج را با رنج شستن ریشه عصیان بود

عقده چون خود وا شود کی حاجت دندان بود

گر گناهی کرده ام ، هم کرده ام خدمت بسی

گر گنه پیدا بود خدمت چرا پنهان بود