آن کس که درد داده همو سازدش دوا

درهای گلستان ز پی تو گشاده ایم

در خارزار چند دوی ای برهنه پا

جان را من آفریدم و دردیش داده ام

قدی چو سرو خواهی در باغ عشق رو

کاین چرخ کوژپشت کند قد تو دوتا

باغی که برگ و شاخش گویا و زنده اند