دارم عجب که با تو چگونه بیارمید

شد بی تو یاوه دست وزارت که درخور است

انگشتری جم را انگشت جمشید

نشکفت اگر زمانه جانی ترا نخواست

دیریست کاین زمانه بدخوی سفله طبع

با سفلگان چمید و ز آزادگان رمید

اصل تناسب است یکی اصل استوار