شهر باکو، نه که دردانه تاج مشرق

دارد اندر دل او آتش جاوید مقر

خاک باکو وطن و مامن دینداران بود

اندر آن عهدکه بر شرق گذشت اسکندر

خاک باکو، نه که دروازه صلح خاور

تکیه گاه سپه سرخ که همواره بود

زرد از رشک طلای سیهش چهره زر