زرد از رشک طلای سیهش چهره زر

شهر باکو، نه که دردانه تاج مشرق

خاک باکو، نه که دروازه صلح خاور

تکیه گاه سپه سرخ که همواره بود

خاک باکویه عزیز است و گرامی بر ما

که ز یک نسل و تباپم و زیک اصل و گهر

بیشه ای دیدیم آنجا ز مجانیق بلند