خاک باکویه عزیز است و گرامی بر ما

خاک باکو، نه که دروازه صلح خاور

تکیه گاه سپه سرخ که همواره بود

زرد از رشک طلای سیهش چهره زر

که ز یک نسل و تباپم و زیک اصل و گهر

بیشه ای دیدیم آنجا ز مجانیق بلند

وز عمارات قوی ییکر و عالی منظر