نهان به پرورد و سازد آشکار، شکار

چه رزم هاکه بود پرقتال ازبن قتال

چه قلب ها که بود داغدار ازین غدار

به سال ها دهد و بازگیرد اندر دم

نشان عاطفت از دهر کینه جوی ، مجوی

امید راستی از چرخ کجمدار، مدار

ز بحر جان اوبارش کسی ار خلاصی جست