بر روزگار خویش کنم گریه بامداد

صد آفرین به پنجه معجزنمای گل

ازگل ز بس که خاطر و دل ها فسرده است

گل نیز بعد از این ندمد از فضای گل

چون بنگرم به خنده دندان نمای گل

ازپشت تا به شانه و از پیش تا به ریش

هستند خلق یکسره غرق عطای گل