هستند خلق یکسره غرق عطای گل

بر روزگار خویش کنم گریه بامداد

چون بنگرم به خنده دندان نمای گل

ازپشت تا به شانه و از پیش تا به ریش

امروز در قلمرو طوس از بلند و پست

آن جایگه کجاست که خالی است جای گل

آید اگر جهاز زره پوش ز انگلند