چون بنگرم به خنده دندان نمای گل

ازگل ز بس که خاطر و دل ها فسرده است

گل نیز بعد از این ندمد از فضای گل

بر روزگار خویش کنم گریه بامداد

ازپشت تا به شانه و از پیش تا به ریش

هستند خلق یکسره غرق عطای گل

امروز در قلمرو طوس از بلند و پست