نتوان گریخت از دم پتیاره زمان

چون روی زی نشیب نهد اختر کسی

نتوان نگاهداشت مر او را به ریسمان

پتیاره زمان را دامی است هر طرف

کوشم که در نهفت بمانم ، ولی دریغ

بیرون کشند زر نهان گشته را ز کان

از خاکدان کشند و به گنجش نهان کنند