کوشم که در نهفت بمانم ، ولی دریغ

نتوان نگاهداشت مر او را به ریسمان

پتیاره زمان را دامی است هر طرف

نتوان گریخت از دم پتیاره زمان

بیرون کشند زر نهان گشته را ز کان

از خاکدان کشند و به گنجش نهان کنند

چون بنگرند رشته گوهر به خاکدان