نتوان نگاهداشت مر او را به ریسمان

چون کبک سر به برف نهفتم ولی چه سود

گیتی نداد صید خود از کف به رایگان

چون روی زی نشیب نهد اختر کسی

پتیاره زمان را دامی است هر طرف

نتوان گریخت از دم پتیاره زمان

کوشم که در نهفت بمانم ، ولی دریغ