با چند رنگ از پس آن تنگ دایره

آن خوابگاه پنجره ای داشت مشرقی

وز شیشه های الوان ، پوشیده پنجره

شب های ماهتاب شدی ماه جلوه گر

هر کودکی بدیدی از جایگاه خویش

مه را به رنگ دیگر، ازآن خوب منظره

از آن چهار طفل یکی طفل کور بود