آنکه اندر راه او دادی دو چشم

روز بی یاری به بار آید همی

وه که ایدون دوستاری شد گزاف

چشم ازین غم اشکبار آید همی

گر تو را سویش گذار آید همی

راست پنداری که از دیدار تو

در دو چشمش نوک خار آید همی