مرغی که گه کشتن ، قاتل دهدش آب

دو چشم و جبین تو در آن زلف چه باشد؟

دو نرگس نو ساخته اندر شب مهتاب

گربوسه به من بخشی دانی به چه ماند؟

ز اندوه شبانگاهی خود با تو چه گویم

شب خفته چه داند اثر دیده ی بی خواب

در دامنت آویزم تا مردم گویند