آوبخته بر سرو یکی شاخک لبلاب

ز اندوه شبانگاهی خود با تو چه گویم

شب خفته چه داند اثر دیده ی بی خواب

در دامنت آویزم تا مردم گویند

تا خط ندمیده است رفیقان را دل جوی

تا نقدی باقی است فقیران را دریاب

بیم است که خط جوش زند گرد عذارت