فنای سینه ر بشان گرمی ناب است ای ساقی

ز یک زخم جگر ترساندم بیماردار امشب

گرم خون از جگر بیرون زند نبود عجب زبرا

که از خون لب به لب گشته است این قلب فگار امشب

بده جامی و برهانم ز رنج انتظار امشب

شب هجرانم از جان سیرکرد آن زلف پرخم کو

که در دامانش آویزم به قصد انتحار امشب