که در دامانش آویزم به قصد انتحار امشب

فنای سینه ر بشان گرمی ناب است ای ساقی

بده جامی و برهانم ز رنج انتظار امشب

شب هجرانم از جان سیرکرد آن زلف پرخم کو

مده داروی خواب ای غافل از شب زنده داری ها

خوشم با آه آتشناک و چشم اشگبار امشب

اگر نالد « بهار» از زخم دل نالد، نه زخم سل