ای بلبل شیرین زبان به گر نبندی آشیان

ور بار غم باید کشید این خاطر غمگین کشد

گر باغبان گل پرورد کز وی زمانی برخورد

یا زحمت کانون برد یا محنت تشرین کشد

درگلشنی کش باغبان صد منت از گلچین کشد

خسرو نداند از گدا رندی که در ویرانه ای

برکف می گلگون نهد در بر بتی شیرین کشد