برکف می گلگون نهد در بر بتی شیرین کشد

ای بلبل شیرین زبان به گر نبندی آشیان

درگلشنی کش باغبان صد منت از گلچین کشد

خسرو نداند از گدا رندی که در ویرانه ای

جانا کشد جان بهار اندر شکنج زلف تو

زنجی که نالان صعوه ای از چنگل شاهین کشد