ور زان که بزادند شوند آبله رویان

گیرند، ولی نه بمکند ونه بخایند

این یوسفکان گرچه عزیزند ولیکن

ای کاش که هیچ از شکم مام نزایند

تا زشت شوند و دل مردم نربایند

ور زان که ربودند بمیرند که عشاق

بر جای غزل نوحه بر ایشان بسرایند