پادشه را غرفه آبادان و دل خرم ، چه باک

مرغ جایی می رود کانجاست آب و دانه ای

تا نفرمایی که بی پروا نه ای در راه عشق

شمع وش پیش تو سوزم گر دهی پروانه ای

گر گدایی جان دهد درگوشه ویرانه ای

کی غم بنیاد ویران دارد آن کش خانه نیست

رو خبر گیر این معانی را ز صاحب خانه ای