ز تار زلف سیاه تو روز مشتاقان

که دیده مملکتی را بدین پریشانی

دلا مکن گله از کس که خوار و زار شود

هر آن که شد چو تو سرگشته در هوسرانی

بود سیاه تر از روزگار ایرانی

به پاس هستی ایرانیان برآور سر

ز خاک نیستی ، ای اردشیر ساسانی