به پاس هستی ایرانیان برآور سر

هر آن که شد چو تو سرگشته در هوسرانی

ز تار زلف سیاه تو روز مشتاقان

بود سیاه تر از روزگار ایرانی

ز خاک نیستی ، ای اردشیر ساسانی

ببین به کشور ایران و حال تیره او

که پست و خوار و زبون باد جهل و نادانی