جادویی کردند مردم ، تا سیه شد روزگارم

آنچنان لرزم که لرزد پیش بادی پرکاهی

دل برفت ازدست و ترسم درره عشق توجان هم

ترک من گوید بزودی ، چون رفیق نیمه راهی

اندرین دعوی ندارم غیر چشمانت کواهی

معجر است آن پیش رویت ، یا سیه دود دل من

یا به پیش ماه تابان پاره ابر سیاهی