بهار با دل غمگین خود چنین می گفت

چگونه ساخت ندانم به هجر و دوری ما

چو نور باصره امد ز چشم ما پنهان

فغان و ناله که شد دور دور کوری ما

که مصرعی است به تاریخ او ضروری ما

سری ز جان برآورد و این چنین به سرود

بشد صبوری از ما چو شد صبوری ما