سری ز جان برآورد و این چنین به سرود

فغان و ناله که شد دور دور کوری ما

بهار با دل غمگین خود چنین می گفت

که مصرعی است به تاریخ او ضروری ما

بشد صبوری از ما چو شد صبوری ما