چشم پوشیده ز پند مادر

از قضاگنده خری آنجا بود

چشم فرزند سوی بابا بود

دوخته آن پسرک چشم به خر

گفت با مام ، درین لحظه ی چند

که تو بر بنده همی دادی پند

گرچه دایم به تو می دادم گوش