اندر آن باغ که بر شاخه گل

گرد هم پارسی و پاریسی

با چنان حوزه که آنجا داری

چه غم از غم کده ما داری

آشیان ساخته ای چون بلبل

زیر سر کن ز ره مهر و وفا

گوشه ای بهر پذیرایی ما