پاک تر ز افرشتگان آسمان

شد رف و درگاه و طاق و طاقچه

پر دف و سرنا و زاغ و زاغچه

شاعرانی فاضل و رند و جوان

نان خود را خورده و جان می کنند

پس حلیم خواجه را هم می زنند

از مناعت بر فراز فرقدان