نان خود را خورده و جان می کنند

پر دف و سرنا و زاغ و زاغچه

شاعرانی فاضل و رند و جوان

پاک تر ز افرشتگان آسمان

پس حلیم خواجه را هم می زنند

از مناعت بر فراز فرقدان

روز و شب « الفقر فخری » بر زبان